Lieve en beste kunstliefhebbers,

De KunstRAI ligt inmiddels alweer een paar weken achter ons. Voor mij is deze editie zeer succesvol verlopen, omdat ik onder meer verschillende grote abstracte werken uit de jaren '60 van de Franse kunstenaar Gea Panter en de Amerikaanse kunstenaars Florence Weinstein, John Weir Jagel en Pierre Clerk heb kunnen verkopen aan diverse verzamelaars. Toch ben ik blij dat de beurs weer voorbij is, zodat ik mij opnieuw volledig kan richten op het vinden en verhandelen van schilderkunst die mij het meest aan het hart ligt: werken uit grofweg de 19e en vroege 20e eeuw. In het bijzonder gaat mijn interesse uit naar de meer uitzonderlijke en buitenissige onderwerpen binnen het oeuvre van zowel kleinere als grotere kunstenaars.

PAN

Op naar de 39e editie van de PAN, die van eind oktober tot begin november plaatsvindt. Tijdens deze nationale kunstbeurs vier ik graag samen met u mijn tweede lustrum, zoals eerder aangekondigd.
Ik wil dat doen met nieuwe, enigszins onderscheidende en bijzondere vondsten. Hopelijk spreekt dit u aan en komt u kijken om ervan te genieten.

Voor de gebroeders de Goncourt, bekend van hun dagboek dat een schat aan informatie over het Parijse literaire en kunstzinnige leven in de 19e eeuw geeft, gold dat de schone kunsten deel uitmaken van het dagelijks leven. Kunst moest volgens hen omringd zijn door passie en niet koud en afstandelijk verdwijnen in de depots van een museum. Zij gaven er de voorkeur aan dat hun verzameling via openbare veilingen zou worden verspreid onder andere connaisseurs. Zo kon hun werk opnieuw worden gewaardeerd, ermee worden geleefd en het een soort hedonistisch of emotioneel "rendement" opleveren. Op die manier zou de verzameling een weerspiegeling blijven van hun persoonlijke smaak, precies zoals zij dat voor ogen hadden. Ironisch genoeg werd het merendeel van de collectie na hun dood juist onder musea verspreid.

Aanwinsten

Graag laat ik u alvast enkele aanwinsten zien die ook op mijn website staan (onder het kopje Inventory). Het gaat meestal om relatief betaalbare en goed plaatsbare schilderijen en werken op papier, die ik met zorg en liefde heb geselecteerd, opdat ik ze - in de geest van de Parijse broertjes de Goncourt - graag bij u aan de muur zie hangen. Zodat u er dagelijks van kunt genieten.
Of, zoals Pablo Picasso ooit zei: "Door kunst wordt de stof van ons dagelijks leven van de ziel gewist."

In de NRC stond recent een interessant artikel, 'De kunsttaal heeft een slop-probleem' (7 april, door schrijver en kunstenaar Sophie Dieudonnée), over pretentieuze en betekenisloze termen die in de hedendaagse kunstwereld worden gebruikt. Woorden als intersectionality, liminal, penomenological en post-postmodernism. Je hoort er pas echt bij wanneer je deze taal beheerst - veel showing off, dus. Zoals Dieudonnée het verwoordt: 'Je moet het gebruiken om serieus genomen te worden' of 'Je moet het kennen om erbij te horen'. En soms zelfs: 'Je hoeft het niet per se te begrijpen'.

Deze manier van schrijven wordt ook wel International Art English genoemd: een taal die slechts voor intimi is bedoeld en voor buitenstaanders vaak ondoorgrondelijk is. 'Het is tekst die probeert te klinken als iemand die iets te zeggen heeft', aldus de auteur.
Dieudonnée pleit daarom voor een meer onbevangen kijk op kunst. En ook voor het ruiterlijk toegeven dat je iets niet meteen begrijpt - zonder dat ingewikkeld taalgebruik te forceren. Gewoon eerlijk zeggen dat een kunstwerk nog niet duidelijk is, maar dat je openstaat voor uitleg, in eigen, eenvoudige en niet-academische woorden.

Goethe zei al: 'Kunst kan ons doen beseffen wat onuitsprekelijk is'. En Flaubert stelde dat goede schilderijen eigenlijk geen woorden nodig hebben. Juist daarom ben ik zo blij met de categorie waarin ik handel en bemiddel: de kunst van de meeslepende 19de eeuw en het modernisme van het begin van de 20ste eeuw. Het is een periode waarin originaliteit, vakmanschap, verbeeldingskracht en intellect samenkomen. Kunst die het oog boeit, de geest aanzet tot reflectie en het hart beroert (cf. Julian Barnes 'In ogenschouw', 2015, pp. 272-273). Vaak gaat het om heldere, anekdotische en zorgvuldig gemaakte schilderijen en werken op papier. En soms maken juist de afwijkende beeldmotieven binnen het oeuvre van een kunstenaar deze rijke en invloedrijke periode, die zichzelf al decennia bewezen heeft, nog altijd spannend en relevant. Of, vrij naar de Amerikaanse schrijver John Cleeser (1912-1982): 'Interesse is het eerste gebod van de esthetiek'.

Tenslotte - Pierre Louis Dubourcq (1815-1873)
Onlangs hebben Niels de Boer (Kunsthandel P. de Boer) en ik 47 Italiaanse potloodtekeningen verworven van de Nederlandse romantische schilder en tekenaar Pierre Louis Dubourcq (1815-1873). Aan de hand van zijn realistische en haarscherp uitgevoerde tekeningen is zijn 'Grand Tour' van 1843/44 goed te volgen. De reis voerde langs Venetië, Florence en Rome, maar ook langs plaatsen rondom de Eeuwige Stad, zoals Albano, Farnese en Sabina. Daarnaast omvat de verzameling nog een aantal zorgvuldig uitgewerkte en artistieke studies van planten, boomstronken en struiken die Dubourcq tijdens zijn reis door Italië aantrof.